স্বাধীনতাৰ আগৰে পৰাই দেশৰ ৰাজনীতিত গৰু হৈছে এটা চৰ্চিত আৰু বিতৰ্কিত বিষয়। কিন্তু এইবাৰ গৰুক লৈ এক বিশেষ মন্তব্য কৰিছে এলাহবাদ উচ্চ ন্যায়ালয়ে। এলাহাবাদ উচ্চ ন্যায়ালয়ে কৈছে যে গৰুক ৰাষ্ট্ৰীয় পশু হিচাপে ঘোষণা কৰিব লাগে আৰু গৰু সুৰক্ষাক মৌলিক অধিকাৰ হিচাপে স্বীকৃতি দিব লাগে। ভাৰতীয় সংবিধানৰ ৪৮ নং অনুচ্ছেদে গৰু হত্যাৰ ওপৰত নিষেধাজ্ঞা কেন্দ্ৰীয় তালিকাৰ পৰিৱৰ্তে ৰাজ্যৰ তালিকাত ৰাখিছে। সেইকাৰণে ভাৰতৰ বহুতো ৰাজ্যত গো মাংস নিষিদ্ধ নহয়। ন্যায়াধীশ শেখৰ কুমাৰ যাদৱে সম্ভালৰ গৌকাশীত এজন অভিযুক্তৰ জামিন বাতিল কৰাৰ নিৰ্দেশত এই মন্তব্য কৰিছিল। ১২ পৃষ্ঠাৰ আদেশত আদালতে গৰুৰ উপযোগিতা আৰু ভাৰতীয় সংস্কৃতিত গৰুৰ স্থানৰ বিষয়ে আলোচনা কৰে।
আদালতে লগতে কয় যে হিন্দু ধৰ্ম অনুসৰি ৩৩ কোটি দেৱতা গৰুত বাস কৰে। ঋক বেদত গৰুক অঘানিয়া, যজুৰ্বেদত গৌৰ অনুপম্য, অথৰ্ববেদত গৰুৰ সম্পত্তিৰ ভঁৰাল বুলি কোৱা হৈছে। ভগৱান কৃষ্ণই গৰু চৰায়েই সকলো জ্ঞান লাভ কৰিছিল। ভগৱান ৰামৰ পূৰ্বপুৰুষ ৰজা দিলীপ নন্দিনীয়ে গৰুৰ উপাসনা কৰিছিল। ভগৱান শিৱৰ বাহন নন্দী গৰুৰ বংশধৰ আছিল। তীৰ্থংকৰ হৈছে ভগৱান ৰামদেৱৰ প্ৰতীকী ষাঁড়। গুৰু বশিষ্ঠই গৰুৰ গোত্ৰটো সম্প্ৰসাৰিত কৰিছিল। বাল গংগাধৰ তিলকে কৈছিল যে আপুনি মোক হত্যা কৰক কিন্তু গৰুৰ ওপৰত হাত নুঠাব। ৰসখানে কৈছিল যে যদি মোৰ পুনৰ জন্ম হয় তেন্তে মই নন্দ ৰজাৰ গৰু হৈ জন্ম হম। বাবৰ, হুমায়ুন আৰু আকবৰে তেওঁলোকৰ ধৰ্মীয় উৎসৱত গৰু বলি নিষিদ্ধ কৰিছিল। মহীশূৰৰ নৱাব হায়দৰ আলীয়ে গৰু হত্যাক শাস্তিযোগ্য বুলি ঘোষণা কৰিছিল। মৌলানা মহম্মদ আলী, শৌকত আলী, হাকীম আজমল খান মৌলানা আব্দুল বাৰীয়ে গো হত্যাৰ বিৰোধিতা কৰিছিল। চুফী খোৱাজা হাছান নিজামীয়ে তাৰক-ই-গৌকাশী নামৰ কিতাপখনত গৰু হত্যাৰ বিৰোধিতা কৰিছিল।
দয়ানন্দ সৰস্বতীয়ে লিখিছে যে এটা গৰুৱে গোটেই জীৱনত ৪১০ৰ পৰা ৪৪০ জন লোকৰ বাবে খাদ্য উৎপাদন কৰে কিন্তু ইয়াৰ মাংসে মাত্ৰ ৮০ জন লোকে ভক্ষণ কৰে। সেয়েহে এই সকলোবোৰ দিশৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি গৰুক ৰাষ্ট্ৰীয় জন্তু হিচাপে ঘোষণা কৰিব লাগে।
